home...

De ouders vergeven betekent zelf vrede vinden ("Pardonner...")

WIJSHEID door Rosette Poletti - Le Matin Dimanche, van 24.8.2014, bladzijde 67

"Mijn jeugd was niet leuk. Mijn ouders gaven me veel werk op de boerderij. De slagen en kreten volgden elkaar op. Geen genegenheid, geen aanmoedigende woorden. Ik heb ze sinds 25 jaar niet meer gezien en ik neem het nog steeds kwalijk."

Het verleden van onze schrijfster heeft haar ingehaald toen haar kinderen hun grootouders wilden ontmoeten, in Portugal. Zij vind dat ze geluk gehad heeft naar Zwitserland te zijn gekomen, een goede baan te hebben en een echtgenoot wiens familie de hare is geworden. Nu is ze bang haar verleden op te woelen. Haar echgenoot moedigt haar aan, weer contact op te nemen. Ze te vergeven.

Men denkt soms dat afstand scheppen tussen één of meerdere personen en ons de problemen kan oplossen. Dat is nietz werkelijk het geval. Onze geschiedenis houdt daar niet op. Degenen die ons grootgebracht hebben, met hun gebreken en hun positieve kanten, hebben ons gekenmerkt. Dat kind dat we waren dragen we in ons, met alles wat het beleefd heeft. Men kan proberen het te vergeten, doen alsof het niet bestaat, het herinnert ons op de meest onverwachte ogenblikken aan zich.

Een gemeenschappelijke erfenis

De verstandhouding die we met onze ouders hadden beïnvloeden ons, of men het nu wil of niet. Om deze reden is het de moeite waard te vergeven en te verzoenen, telkens als zich de mogelijkheid biedt. Dat betekent niet dat men belangrijke banden opnieuw aanknoopt maar veeleer dat men vrede sluit met zichzelf en met de anderen, om beter leven.

Het gebeurt vaak dat de kleinkinderen iets willen weten, nieuwsgierig zijn naar deze tak van hun boom van afkomst die ze willen leren kennen. Het is een hele erfenis die hun ook toebehoort: de moedertaal van hun moeder, het land waar ze vandaan komt.

Het eerste wat men moet doen is beslissen of men de verhouding weer wil aanknopen of herstellen. Als dat zo is, dan is het belangrijk zich erop voor te bereiden. Daarvoor kan men zich de vraag stellen of men nog boos is op de ouders. Voel ik nog woede? Of misschien droevigheid? Als het antwoord "ja" is, kan het nuttig zijn ze een brief te schrijven waarin men alle woede of verdriet beschrijft dat men voelt. Deze brief wordt niet verstuurd, maar verbrand. Soms moet men de brief meerdere keren opnieuw schrijven om de inwendige kalmte terug te vinden.

Men kan ook de visualisatietechniek toepassen. Het doel daarvan is, zich voor te stellen dat men een mooie boom is, met diepe wortels. Talloze spijkers zijn in de stam geslagen, die de beledigingen en wonden voorstellen die men opgelopen heeft. Men stelt zich een zorgzame tuinman voor, die van bomen houdt. Hij trekt zacht de éne na de andere spijker uit de stam en stopt de gaten dicht met een genezende zalf. Zó. De boom heeft de harmonie teruggevonden.

Nadat men deze vrede teruggevonden heeft kan men nu een brief of een email aan de ouders schrijven om hen te zeggen dat men ze graag wil weerzien en ze de kinderen (hun kleinkinderen) voorstellen. Een brief veroorlooft de ontvangers rustig na te denken. Dan moet men het antwoord afwachten. Als er na twee of drie maanden niets komt kan men proberen op te bellen. Dit soort strategie slaagt niet altijd! Sommige ouders willen niet meer aanknopen. Ze zijn verhard en voor hen is de breuk onherstelbaar. Maar het is belangrijk de verzoening met een vredig hart te proberen.

De bladzijde omslaan wil niet zeggen "vergeten". Het betekent evenmin dat men zich in een ideale situatie terugvindt. Iedereen ontwikkelt zich, verandert in een onverwachte richting. Het blad omslaan betekent loslaten - van de wrok, wrevel, spijt. Het betekent accepteren dat het leven is wat het is, wat het geweest is, en besluiten helemaal het heden te leven. Te vergeven, indien mogelijk bedenken dat de ouders geprobeerd hebben te doen wat ze konden, met dat wat ze zelf ontvangen hadden, ook al waren ze niet "bekwaam".

De kinderen erin betrekken

Al naar gelang de leeftijd van de kinderen kan het van voordeel zijn, ze aan dit hele proces te te laten deelnemen. Want leren een blad om te slaan, te vergeven en misschien te verzoenen is één van de belangrijkste lessen in het leven. Een auteur waarvan ik de naam vergeten ben schreef. "Men is dan werkelijk gelukkig als men men accepteren kan wat ís en er iets positiefs mee doen."

U, beste briefschrijfster, wensen wijde goede moed en onderscheidingsvermogen. Alle vrienden en vriendinnen lezers en lezeressen wensen we een heel mooie week.

Met medewerking van Barbara Dobbs.


Partager avec ses enfants

Selon l'âge de ses propres enfants, il peut être très bénéfique de partager avec eux tout ce processus, car apprendre à tourner la page, à pardonner et peut-être réconcilier, c'est l'un des apprentissages les plus importants dans la vie. Un auteur dont j'ai oublié le nom écrivait: "On est vraiment heureux le jour où l'on peut accepter ce qui est et en faire quelque chose de positif."

A vous, chère correspondante, nous souhaitons courage et discernement et à chacun de vous, amis lecteurs, une très belle semaine.

Avec la collaboration de Barbara Dobbs.



OM VERDER TE GAAN, lezen:
«Il n'est jamais trop tard pour pardonner ses parents» (Het is nooit te laat om de ouders te vergeven), de Maryse Vaillant, Ed. Martinière.
«Le don du pardon» (Het geschenk van de vergeving), d'Olivier Clerc, Ed. Guy Trédaniel.
«Le pardon radical appliqué à soi-même» (Het radikale vergeven op zichzelf toegepast), de Colin Tipping, Ed. Guy Trédaniel.

Bron: Le Matin Dimanche, van 24.8.2014, bladzijde 67
[© LeMatinDimanche. Weergave uitsluitend voor privégebruik.]

top
4824org4o23